Samenvatting van het seizoen 2007
Het broedseizoen van de Slechtvalken op de KPN toren in de Mortel is weer voorbij. Maar vergeten zullen we deze maanden nooit!
Het begon zo mooi. Pa en Ma hernieuwden hun band, Pa was druk met het aanprijzen van de nestkast en Ma zag het ook nu wel weer zitten.
Er werd gepaard en er kwamen drie mooie eitjes in de kast te liggen.
Ma en af en toe ook Pa zaten vol overgave hun kostbare schatten te bebroeden.
En op 14 April kwam het eerste kuiken uit het ei gekropen. De volgende dag, 15 April, volgden de andere twee.
Het gezinnetje was compleet.
Een jong volwassen vrouwtje verscheen in het territorium en er volgde een strijd met Ma.
Op maandag 23 april werd duidelijk dat Ma de slag verloren had. Zij was niet meer gesignaleerd sinds zondagavond rond half tien.
In de nu volgende weken bleek Pa een SUPERPA te zijn, die koste wat kost zijn kuikens bleef voederen.
Het nieuwe, onervaren, vrouwtje pakte meestal de prooi die Pa voor zijn jongen had gevangen af. Dat had als gevolg dat het kleinste, zwakste, kuiken op 29 april stierf.
De overgebleven twee bleken sterke vechters te zijn en wisten te overleven op datgene wat Pa hen, ondanks S2, wist te brengen.
Het webcam-publiek werd heen en weer gesmeten tussen hoop en vrees. Zou Pa het weten vol te houden? Gingen deze twee kuikens het redden?
Zouden ze daadwerkelijk uitvliegen?
Dat hij al die prooien thuis bracht voor die kleine, krijsende, wezentjes in de kast.
En ze begon, waarschijnlijk gestuurd door hormonen, dezelfde drang te voelen om die snaveltjes te vullen.
's Middags nog met prooi die Pa had aangesleept, maar 's avonds ging "Madammeke Sterre" zelf erop uit en kwam terug met een grote duif!
Die werd vakkundig aan de jongen gevoerd, die eindelijk weer eens met een volle maag en krop de nacht in gingen.
En S2 bleef bij ze slapen en probeerde zelfs de , nu al aardig grote, kuikens onder zich te krijgen om ze te warmen.
Door deze verandering in het gedrag van de "indringster" zagen we nu de jongen bijna per uur groter worden.
S2 bleef grote duiven aanvoeren waarmee ze, zwaar hijgend, op de toren landde, soms vlak voor de buitencamera.
Ook aan de vlieg- en jachtlessen nam ze deel en zo kreeg het drama toch een happy end.
Begin augustus zijn de jongen voor het laatst gezien bij de toren, wat er op duidt dat ze zelfstandig zijn en hun eigen weg zijn gegaan.
Omdat ze niet zijn geringd, zullen we nooit weten hoe het ze zal vergaan in hun verdere leven.
Maar ze hebben hard moeten vechten om te overleven in de eerste vier weken van hun bestaan
en hopelijk helpt hen dat om een lang en vruchtbaar leven te hebben.
